Þórunn benti á að það vantaði sárlega Nínufréttir.
Þegar við biðum eftir Nínu á flugfraktinni voru þar hjón sem voru augljóslega líka að bíða eftir hundi úr fluginu frá Akureyri (einangrunarstöðinni í Hrísey). Við fórum að spjalla og þau fóru að spyrja hvaða tegund við værum að fá heim. Við sögðum þeim það. Þá urðu þau óð og uppvæg og sögðu okkur að við yrðum að vera með í Hundaræktarfélaginu og taka þátt í sýningum því hinn Jack Russell Terrier hundurinn á landinu tæki ekki þátt og þau hjónin eru yfir Terrier-deild hundaræktarfélagsins á Íslandi og vilja endilega fá fleiri terrier tegundir inn. Við Halldór hugsuðum, úps, þá þurfum við að fara að þjálfa hana! Hahaha...
Þegar Nína birtist henti ég frá mér veskinu og beint á fjórar fætur. Útaf stressinu þyrlaðist upp hundahár af greyinu en hún var tiltölulega fljót að jafna sig. Okkur var sagt að hún gæti verið í nokkrar vikur að jafna sig, en það er stóísk ró yfir Nínusnum :o)
Þegar við komum heim til Þórunnar og Jóa tók við MIKIL gleði. Nína hljóp um allt og þefaði og VÁ þvílík gleði þegar hún sá sófann sinn. Hún henti sér í hann, velti sér upp úr honum, rúllaði sér til og frá og þefaði sig bláa í framan. Þórunn og Jói eru að passa kött og Nína hélt að sjálfsögðu að þau yrðu bestu vinir. Kötturinn var ekki á sama máli. Eftir að kötturinn hafði blóðgað trýnið á Nínu hélt Þórunn á kettinum til að passa klærnar en þá fyrst TRYLLTIST Nína. Þórunn mamma mátti sko EKKI halda á kettinum! Vá hvað hún varð afbrýðisöm!
Svo fórum við til tengdó og Nína kúrði strax í kjöltunni á tengdamömmu. Svo fórum við til Eyja, í enn eina flugferðina. Ég varð reyndar soldið ill þegar ég komst að því að Nína var látin bíða úti í miklum kulda, og það varð hálftíma seinkun á fluginu. Fannst mér það svolítið hallærislegt. Dýrið hafði þá beðið úti í rúman klukkutíma!
Nína er soldið að vinna upp fjögurra vikna kelirófuleysi. Það er líklega lítið af kúri og keleríi í einangrunarstöðvum. En það er það eina sem við tökum eftir, og þó, hún hefur alltaf verið svakalega mikið fyrir að láta halda á sér og kúra með okkur. Hún eltir mig UM ALLT og mænir á mig ef ég er að gera eitthvað sem gerir það að verkum að hún getur ekki setið í kjöltunni á mér (eins og núna til dæmis).
Við Halldór höfum tvisvar tekið hana með í vinnuna til mín, algjört neyðarúrræði. Ég var soldið nervus um hvað samstarfsfélagarnir myndu segja, en Nína er svo stillt og góð að nú er ég skömmuð ef ég tek hana ekki með í vinnuna!
Svo að, fjölskyldan er næstum alveg sameinuð (Heba gistir hjá Hafdísi frænku en er dugleg að koma og vera hjá okkur í íbúðinni) svo að þetta er allt að smella saman. Lengstu flutningar sögunnar fara brátt að taka enda hahaha.
Nú ætla ég að fara með Nínu út í fótbolta. Keyptum bolta í gær og ég var búin að gleyma að hundurinn sem geltir ALDREI, tryllist af spenningi þegar hún er í fótbolta ;o)